🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂

*💗சிந்தனை கதை...*

*அவளும் மனித பிறவி தானே..!!*

காலை எழுந்தது முதல் அவளுக்கு ஓயாத வேலை. ஏனோ ஒரு வித களைப்பு அவளை வாட்டி கொண்டே இருந்தது. தொடர் தும்மலும் தலைவலியுமாக வேலைகளை முடிப்பதிலேயே மும்முரமாக இருந்தாள்.  அனைவருக்கும் மதிய உணவை கொடுத்து விட்ட மனநிறைவில் அப்படியே படுக்கையில் சுருண்டு கொண்டாள். உள்ளே நுழைந்த மகன் அக்கறையாக 'என்னமா புதுசா பகல் நேரத்தில் படுத்திருக்கிறாய்?' என வினவினான். 'சிறிது காய்ச்சல் என நினைக்கிறேன். கொஞ்ச நேரம் தூங்கினால் சரியாகிவிடும்' என்றாள். 'சும்மா விளையாடாதம்மா. எனக்கு தெரிந்து நீ உடம்பு சரியில்லை என்று படுத்ததே இல்லை. தூங்க போறேன் என்று சொல்லுங்கள்' என கூறி விட்டு புன்னகையோடு வெளியேறினான். 

மகன் சொல்வதும் உண்மை தான். எவ்வளவு வேலை பளு இருந்தாலும் அவள் சோர்ந்து படுத்ததில்லை. உடல் சோர்வு என்றாலும் தனக்கு தானே மருத்துவராகி கொள்வாள். பலவித கை வைத்தியம் அவளிடம் இருந்தாலும் சோதனைக்கு தன்னை மட்டுமே உட்படுத்தி கொள்வாள். அலுவலக பணி ஆயிரம் இருந்தாலும் குடும்ப கவனம் என்றும் குறைந்தது இல்லை. ஒருநாளும் உடல்நிலையை காரணம் காட்டி படுத்தது இல்லை. ஏறக்குறைய எல்லா குடும்ப தலைவிக்கும் இதே நிலைதான். 

உடல்நிலை சரியில்லை என்றால் கூட அதிக நேரம் ஓய்வு கொள்ள முடியாது. அதற்குள் அடுத்த வேளைக்கான உணவு தயாரிப்பு பணி நெருங்கி விடும். மனதை கடினப்படுத்தி கொண்டு மீண்டும் அதற்கு தயாராகி விடுவாள். அப்படிதான் இன்றும் எழ முற்பட்டாள். ஆனால் உடம்பு ஒத்துழைக்க வில்லை. அவளின் கணவர் மகனிடம் 'அம்மா எங்கே' என கேட்க,  மகனும் காரணத்தை சொன்னான். அவருக்கு அது பெரியதாக படவில்லை. அவரது கவனம் முழுவதும் அவரது வேலையில் மட்டுமே இருந்தது.

அவள் உடல் முடியாத நிலையிலும் எழுந்து இரவு பணிகளை முடித்து விட்டு மீண்டும் படுக்கையில் சரிந்தாள். வீட்டுக்கு வந்த கணவன்  'என்ன இன்னமும் உடம்பு சரியாக வில்லையா? ஏதாவது மாத்திரை போட வேண்டியது தானே!  அதுவும் சரியில்லை எனில் ஆட்டோ பிடித்து மருத்துவமனைக்கு செல்ல வேண்டியது தானே!  வெளியே போயிட்டு வரவனுக்கு ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கும். உன் உடம்பை உன்னால் பார்த்துக் கொள்ள முடியாதா?' என படபடவென பொறிந்து தள்ளினார்.  அதுவரை அமைதி காத்த அவள் மனது இப்போது அதிக அழுத்தத்திற்கு உள்ளானது. அத்தனை அழுத்தமும் எதிர்த்து பேச வலிமையின்றி கண்ணீராக கரைந்து கொண்டிருந்தது. அவளுக்குள் பல சிந்தனையோட்டம்..... மகனுக்கு தனது உடல்நிலை விளையாட்டாக தெரிகிறது. கணவனுக்கு தனது உடல்நிலை தொந்தரவாக தெரிகிறது. ஆனால் இதே நிலை அவர்களுக்கு இருந்த போது???? பின்னோக்கி யோசிக்க தொடங்கினாள்.

        

மகனுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை எனில் அவனை மருத்துவ மனைக்கு அழைத்து செல்வதில் இருந்து உணவை ஊட்டி  விட்டு மருந்து கொடுத்து மணிக்கு ஒருமுறை உடல் வெப்பம் பரிசோதித்து சுவாசம் சீராக உள்ளதா? என ஆய்ந்து அவளும் ஒரு மருத்துவராகவே மாறி விடுவாள்.

அதுவே கணவனுக்கு என்றால் இன்னம் அதிக கவனம். மகனை கூட சமாதானப்படுத்தி விடுவாள். கணவனுக்கு  முடியவே முடியாது. அவர் குழந்தையாகவே மாறி விடுவார். அவர் அப்பா அம்மாவை வரவழைக்க வேண்டும். உடன்பிறப்புகள் உடனிருக்க வேண்டும். அவள் அலுவலகம் செல்லாமல் விடுப்பு எடுக்க வேண்டும். எங்கும் நகராமல் கை கால்களை பிடித்து விட வேண்டும். அவள் மடி அவருக்கு தலையணையாக வேண்டும். மருத்துவரை தாண்டி செவிலியராக மாறி விடுவாள். 

அவர்கள் உறக்கம் தழுவிட தனது உறக்கம் துறப்பாள். அவர்கள் பசி போக்கிட தன் பசிதனை மறப்பாள். ஆனால் இன்று அவளின் உடல்நிலையை பற்றி கவலைப்பட யாருமில்லை. ஒரு குவளை சுடுநீர் வேண்டுமென்றால் கூட அவளேதான் எழுந்து போட்டு குடிக்க வேண்டும்.

எவ்வளவு முரண்பட்ட வாழ்க்கை??  

மனதின் வேதனை கண்ணீராக வெளிப்பட்டது. 

படுக்கையை விட்டு எழுந்து பார்த்தாள். அனைவரும் நித்திரையில் ஆழ்ந்து இருந்தனர். நேரத்தை பார்த்தாள். அவளுக்கு மட்டும் உறக்கம் இல்லாமலே விடியல் உதயமாக காத்திருந்தது. விரக்தியோடு எழுந்து கடமைகளை செய்ய தயாரானாள். இனி சுருண்டு படுக்க நேரமில்லை.  மீண்டும் அவள் சுழல வேண்டும். 'பெண்ணாக பிறந்ததால் சேவை மட்டுமே நிரந்தரமாக...!' யாரோ அவள் காதில் சொல்வது போல இருந்தது. எனவே இனி எப்போதும் பலன் எதிர்பார்க்க மாட்டாள்! 

அவளிடம் அதிக அக்கறை கொள்ள வேண்டாம். அன்பாக நான்கு வார்த்தைகள் பேசினால் போதும். அனைத்து உடல் சோர்வும் அவளுக்கு காணாமல் போய்விடும்.  காரணம் அவள் உடல்வலிமையால் அல்ல!  மனவலிமையால் வெற்றி கொள்பவள்!

அவளும் மனித

பிறவி தானே!

இயந்திரம்

அல்லவே..!!

🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂